هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

         وآنکه این کار ندانست در انکار بماند

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

                   نه هرکه آینه سازد سکندری داند

زاهد خلوت نشین دوش بمیخانه شد

         از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

                بسوختیــم در این آرزوی خام و نشد

مرا مهــر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

          قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد